Jezioro Jaczno, znajduje się w północnej części Suwalskiego Parku Krajobrazowego, w okolicach wsi Smolniki. Leży ono w rozległej dolinie u południowego podnóża skupienia wzniesień morenowych osiągających wysokość prawie 285 m n.p.m. Dolina, w której znajduje się Jaczno jest otwarta w kierunku południowym, natomiast od strony pn. i pn.-zach. otaczają ją wzniesienia opadające stromymi stokami nad sam brzeg jeziora. Nachylenie stoków wynosi miejscami 45–50o. Występuje tutaj największa deniwelacja w SPK, osiągając 120 m. na przestrzeni niespełna 0,5 km. Największą jednak osobliwość tego miejsca stanowią tzw. wiszące torfowiska. W środkowej części stromych zboczy, wznoszących się na pn. i pn.-zach. brzegach jeziora wykształcił się rozległy system wiszących torfowisk źródliskowych ciągnących się pasem szerokości 30-60 m. na przestrzeni około 800 m. Według Sokołowskiego (1973) jest to zjawisko nigdzie poza tym w Polsce nie spotykane w takiej skali i w tak pierwotnym stanie. Ograniczone ono jest tylko do młodego geologicznie obszaru pojezierzy.

Powierzchnia torowisk jest silnie nachylona. W górnej części są to nachylenia niewielkie, w dolnej natomiast dochodzą do 15-20o. Pomimo to są one silnie przewodnione, dzięki utrzymywaniu wody przez torf i stałemu jej opływowi z licznych źródeł. Torfowiska te występują w formie rozległych soczewek, pomiędzy którymi przepływają strumyki odprowadzające wodę z górnych części źródlisk. Strumyki zbierają również wody wysączające się z torfowisk. Płyną one wartkim nurtem tworząc liczne kaskady. Dzięki przerośnięciu torfu przez korzenie roślinności strumienie te nie powodują erozji. W miejscach wysięku ody powstała warstwa torfu o miąższości przekraczającej czasami 2 m. Silne przewodnienie torfowisk oraz duże nachylenie stoków, czyni to miejsce trudno dostępnym, co zdecydowało prawdopodobnie, że źródliska i lasy źródliskowe mają zupełnie naturalny charakter.

Wielką osobowością tego miejsca jest łęg olszowy Circaeo – Alnetum wariantu źródliskowego. Łęgi tego typu są szczególnie dobrze wykształcone w obrębie rozległego sytemu źródlisk. Drzewostan łęgu złożony jest głównie z olszy czarnej – Alnus glutinosa z domieszką jesionu – Fraxinus exscelsior i świerka – Picea abies. W bujnej warstwie ziół występuje licznie szczyr trwały – Mercurialis perennis, gwiazdnica gajowa – Stellaria nemorum, gajowiec żółty – Galeobdolon luteum, pępawa błotna – Crepis paludosa, ostrożeń warzywny – Cirsium oleraceum. Bardzo liczny jest skrzyp olbrzymi – Equisetum telmateia (chr.). Jest to jedyne miejsce na terenie Suwalszczyzny, gdzie gatunek ten występuje. Skrzyp olbrzymi, obok rosnącego tu masowo czosnku niedźwiedziego – Allium ursinum, kokoryczki okółkowej – Polygonatum verticillatum i miesięcznicy trwałej – Lunaria rediviva, jest tzw. Elementem górskim na niżu i osiąga tutaj kres swojego północnego zasięgu.

Wiele innych roślin zielnych łęgu źródliskowego należy również do gatunków rzadkich, wymienić należy: wawrzynek wilczełyko - Daphne mezereum (chr.), czartawę pośrednią - Circaea intermedia, bluszcz pospolity Hedera helix (chr.), niezapominajkę leśną - Myosotis silvatica, mannę gajową Glyceria nemoralis, listerę jajowatą - Listera ovata (chr.), kruszczyk błotny Epipactis palustris (chr.), podkolan biały - Platanthera bifolia (chr.), wyblin jednolistny - Malaxis monophyllos (chr.). Bogata, a jednocześnie mało poznana jest flora mszaków epiksylicznych, porastających martwe drzewa i mszaków epifitycznych, rosnących na drzewach żywych. W całym kraju obserwuje się zjawisko wymierania tej grupy roślin.

Zbiorowiska łęgów olszowych występujących na torfowiskach źródliskowych, ich pierwotny stan, jak również występujący tu szereg roślin chronionych, predysponują ten teren do ochrony rezerwatowej. Lasy te ocalały w stanie niemal pierwotnym ze względu na swoją niedostępność. Niemniej jednak fakt, iż stanowią one własność prywatną, przy obowiązujących obecnie bardzo liberalnych przepisach, może doprowadzić do gospodarki rabunkowej, a tym samym stanowić poważne zagrożenie dla stanu unikalnych torfowisk wiszących.